Terschelling update

Na een afwezigheid van twee jaar zitten we sinds gisterenavond eindelijk weer op Terschelling.
Normaliter vertrekken we op de vrijdagochtend, maar onder het motto: je leeft maar één keer, gingen we nu voor een extra overnachting extra. We vertrokken dus al op donderdagavond met de snelboot. En die gaat best snel, zo'n 55 km per uur. We hadden de Koegelwieck bijna voor ons alleen.

Aankomen op het mooiste waddeneiland van Nederland (dat weet ik nu zeker) in het donker heeft iets onwerkelijks. De hoofdstraat stil en verlaten wordt opgeschrikt door het geratel van onze koffers en tassen op wieltjes. Drie stuks maar liefst.

Het is rustig in hotel Nap. De hausse komt pas morgen. Net als wij, voor het "één is twee weekend", maar dan zonder extra overnachting. De keuken is dicht. Overal op West is de keuken dicht. Maar dat geeft niet want er is port en oude kaas.

De kamers zijn opgeknapt. De badkamers zijn totaal vernieuwd en zien er goed uit. En wat een verrassing. Twee flessen wijn van Pa en Ma staan uitnodigend op ons te wachten. We slapen aan de voorkant, net als zo,n tien jaar geleden. Pal onder de brandaris. Geen verduisteringsgordijnen en natuurlijk ben ik mijn ooglapje vergeten. Maar ik slaap redelijk. Om tien over negen worden we wakker, op tijd voor het ontbijt.

Als één van de weinigen zitten we in de ontbijtzaal. Dit is een soort van thuiskomen. Nieuwe gezichten. Nieuwe eigenaar?
Bij het arrangement zijn twee fietsen inbegrepen. Die ruilen we om voor twee Mountain Bikes. Dat verklaart ook onze extra bagage. De tas zit vol met fietskleding, helmen, schoenen etc.

Veel te warm gekleed gaan we op pad. Na een half uurtje keren we om. Terug naar het hotel. Andere kleding aan. Voor de tweede keer op pad.








Paardjes onderweg. Ze rollen door het zand. El dorado heet dit deel bij West aan zee. De natuur is hier de laatste jaren flink veranderd met al die waterpartijen. Lunch in, hoe kan het ook anders: Strandhotel Formerum of heet het nu Strandhotel Terschelling. Hier zou je moeten stranden in noodweer. Niet meer naar buiten kunnen. Aan het raam met uitzicht op de zee. We zijn de enigen maar de sfeer is nog steeds als 10 jaar geleden. Het interieur ook, gelukkig.








Dan het strand op. We worden gezandstraald. Een stukje terug richting Midsland wordt een nieuw paviljoen gebouwd. Boeien zijn verworden tot vuurkorven. Ik hoop het stuivende zand vast te kunnen leggen. Maar dat lukt niet.









Daarna weer op de fiets. Het bos van Hoorn in. Ik doe maar wat. Links, rechts, Margrethe volgt. Er zitten ook echte klimmetjes in. Maar het is erg mooi. Ook Margrethe geniet, zelfs nadat zij is gevallen.

We fietsen door tot Oosterend. Wat een gat. Ik meende mij te herinneren dat er wel iets van een centrumpje zou zijn. Nee dus. We gaan in zuidelijke richting. De dijk, de Waddenzee.








Kop thee in Midsland en vervolgens terug naar hotel Nap voor -hoe kan het ook anders- een glas port en daarna aan tafel. Prima gegeten en geen ruimte meer voor het dessert.
Daarna natuurlijk de verplichte " ouwe lullenwandeling" naar monument en haven. Nu terug in het hotel. Nee, we maken het niet laat vanavond.








Noemen we dit dag twee of dag drie?
Plannen smeden bij het ontbijt. Op de ATB naar de Bos(ch)plaat. Helemaal naar de oostpunt fietsen is het idee. Maar zover komen wij niet. bij lange na niet, want de stuifdijk is zo goed als onbegaanbaar. Op een gegeven moment houdt het "pad" zelfs op.
Zou dit het geheim van de Bosplaat zijn?







Ik geloof ook niet dat ik Margrethe hier een groot plezier mee doe. Dus maar omgekeerd en op zoek naar .......Lunch!
Die vinden we bij Hessel in de Groene Weide.
Ok, we zijn daar wel eens in de avond geweest tijdens één van zijn optredens. Maar nooit overdag.
We blijven vrolijk als we binnen gaan. Niks geen rokerig hol, maar een frisse tent met een perfecte lunchkaart. Ik val voor mijn eerste wijntje van die dag. Want vis moet zwemmen.





Maar ook Margrethe's sandwich met olijvenbrood, parmaham, Terschellinger geitenkaas en tapenade mocht er zijn.





Tijdens deze smakelijke hap besloten we nog even terug te fietsen naar Oosterend op zoek naar het appartement van Chris en Titia. Van de beheerder kregen we de sleutel maar helaas, de koelkast was leeg.

Terug naar West voor het traditionele glas port. Maar voordat het zover kwam wist Margrethe nog een leuk vest en een mooie trui te scoren. Ik was op dag 1 al geslaagd met een mooi gevoerd Gaastra vest.

Het Belgisch stoofvlees lieten we ons goed smaken en de toetjes volgden dezelfde weg. De "ouwe lullenwandeling" hebben we maar overgeslagen.

En nog een dag, de zondag.
Op de ATB het bos bij West in. En natuurlijk moest ik weer allerlei onmogelijke paadjes in. Die hielden op en toen was er .......niets meer, alleen nog maar een overweldigend mooie natuur.





Niets en niemand om ons heen. De weg kwijt.

Daarna nog even wat door het bos gecrosst





En toen de ATB fietsen omgeruild voor een oerdegelijke Batavus. En een lekkere warme muts gekocht.
Fietskleding uit en naar Formerum. Lekker lunchje en een fijne wandeling over het strand.











In de lobby nog lekker een uurtje zitten lezen. En hoe kan het ook anders, na het eten bijtijds naar bed.

Maandag, it still ain't over.
Na het ontbijt uitgecheckt en op de fiets naar paal 8. Wat een weertje. En wat een strand.....helemaal voor ons alleen.
Een klein uurtje lopen aar het strandhotel en dan.......jassen uit en in de zon met een warme choco.

Eindelijk het garnalenkroketje met een glaasje wit. Margrethe met haar boek, ik dit verhaaltje op de Ipad en nog maar en glaasje wit.

Nog een klein uurtje teruglopen over het strand met de zon in het gezicht. We kiezen voor de langste route terug naar West. De fietsen worden teruggebracht en we halen de bagage op bij het hotel. We hebben aanzienlijk meer bij ons dan op de heenreis. Zo gaat dat altijd. Om tien over vier stappen we aan boor va de Koegelwieck. We ziteen bij het raam met uitzicht op .... de Brandaris.